Dat je ook in Nederland niet raar moet opkijken als blijkt dat een heuse haai belangstelling heeft getoond voor je aas, is iets wat Ton en Rob luijten op 9 augustus 2007 wel hebben geleerd. Lees hieronder maar eens hun verhaal.

Op donderdag 9 augustus 2007 zijn we wezen vissen in Tholen met De Hendrik H. Het weer was niet best en er stond een forse wind. Maar allee, dat mocht de pret niet drukken, dus aan de slag ermee. De boot was ongeveer half vol en bestond voornamelijk uit jonge gasten die nog nooit, of hooguit een enkele keer, gevist hadden.

De hengels uitgepakt, onderlijnen eraan en de haken vol met aas. We visten met zeepieren. Al gauw kwam de eerste gil: "Hé ik heb er een!" Meerdere vangsten volgden de weg naar boven. Het bleek allemaal om steenbolk te gaan.

De steenbolken waren super klein maar voor die gasten was dat prachtig natuurlijk. Als je nog nooit gevist hebt, is iedere vangst een grote belevenis.

Na de middag nog steeds hetzelfde weertype. Echt Hollands dus. De vis werd niet groter, maar kwam wel met regelmaat omhoog. Mijn zoon stond aan de andere kant van de boot, toen hij opeens riep: "Jeeeee!! Kijk die top eens krom gaan!"

De andere jongens zeiden: "Oh dat zal wel weer vuil zijn." De stroming was er namelijk weer ingekomen en daardoor kwam redeljk wat sla naar boven. Ik keek naar zijn hengeltop en zag direct dat het geen sla was. Ik pakte zijn hengel trok hem eens goed achterover. Meteen voelde ik dat het een vis was. En wat voor een!

Ik gaf mijn zoon zijn hengel terug en zei hem dat hij rustig naar achteren moest halen en dat hij kalm moest opdraaien. Hij had er aardig moeite mee maar hij klaarde de klus.

Een paar minuten later was de verassing kompleet. Plotseling was de vangst zichtbaar in het water. De vis werd al snel herkend. Iedereen aan boord riep: "Amai een haai!" En het was een haai, een prachtexemplaar.

De schipper had zijn groot net gereed en landde hem mooi op het dek. De meetlat werd erbij gehaald. En jawel! Hij bleek 118cm te zijn. Een aardig visje dus.

Iedereen maakte foto’s natuurlijk, het kon niet op.
Uiteraard werd de haai hierna weer netjes teruggezet in het water.

Na bestudering thuis denk ik dat we hier te maken hebben met een ruwe haai. Ik kan er anders niets van maken (let goed op zijn ogen).

Na zo’n dag rotweer was deze dag toch wel een zeer speciale dag. En voor die kinderen kon de dag natuurlijk niet meer stuk!

Veel visgroeten

Ton Luijten en natuurlijk Rob.