Na een week met westenwind met een kracht 4 tot 5 Bft was er eindelijk een dag met noordenwind voorspeld door de weermannen. Door deze draaiing van de wind naar het noorden is er op de pier van Hoek van Holland een stuk makkelijker te vissen dan met westenwind.

Met westenwind krijg je een te grote lus in de lijn, waardoor je te weinig controle hebt over het kunstaas. En met het resultaat dat je teveel kunstaas verspeelt of zeebaars, als er eindelijk eentje aan de bel trekt.

Plannen gemaakt en visspullen bij elkaar gezocht en op weg naar het einde van de wereld: de pier. Het was volgens de getijdentafels rond half vijf hoogwater op donderdag de 19e mei.

Op de pier aangekomen zag ik dat er maar een handje vol zeebaarsvissers van de oude garde stond te vissen, de nachtploeg. Ik stond dan eindelijk te vissen om kwart voor vier, ruim voor hoogwater.

Een halfuurtje gesmeten zonder resultaat. Dan maar mijn nieuwe wonderaas proberen van Berkeley Powerbait: de Ripple Shad. Kleur: Sparkle Pearl. Lengte: 9 cm. Jigkopje van 22 gram, de shad, gepakt en de ripple shad erop gelijmd. Zo, ik was klaar, het geweld kon beginnen.

De eerste twee gooien waren wel hoopvol: het gooide lekker en voelde goed aan toen plots een zeebaars dat ook vond en protesteerde, omdat hij het kunstaas, welke hij net had veroverd, wilde houden. Met veel kopschudden gaf hij zich eindelijk over. De eerste baars was een feit: 41 cm.

Nu snel verder vissen. Maar de zeebaars had niet veel zin meer en voor een tiental minuten was het stil. Hoewel: na die tien minuten was er plotseling veel actie bij de zeebaarsvissers: de zeebaars was los! De ene na de andere zeebaarsvisser haalde z’n visje naar de kant. Sommigen met meer moeite dan anderen.
Bij mij was de tweede zeebaars die sneuvelde gelijk ook de grootste baars. Hij had een lengte van 74 cm. Hij had een aanval ingezet op de shad die niet normaal was. Hij klapte met veel geweld op de shad. Ik dacht dat ik was vastgelopen met m’n kunstaas, maar de vastloper bonkte wel raar. Ik voelde tijdens de dril dat de lijn regelmatig langs de rotsen, die onderwater liggen, schuren.

Maar na een geweldig gevecht van beide kanten had ik toch eindelijk gewonnen. Daar lag hij dan, met zijn 74 cm, op de pier. Het kunstaas helemaal in zijn strot, zo gretig was hij nou. De onderlijn helemaal gerafeld.

De derde en vierde zeebaarzen waren 48 en 57 cm. De vijfde zeebaars heeft ook een geweldige strijd geleverd en uiteindelijk heeft hij die gewonnen. Tijdens de dril moest ik ook flink aan de bak. Maar onder de kant, tijdens het landen van de vis, gebeurde er iets raars. De baars belandde met zijn kop onder een grote kei die in de teer vastzit. Ik kon daarom de lijn niet meer strak houden, anders zou de lijn kapot schuren door de golven. Hierdoor liet het kunstaas los en bij de volgende golf kon de zeebaars zijn vrijheid claimen en terugzwemmen naar zijn broertjes en zusjes. Ik schat dat hij ± 55 cm was.

Maar de score was toch in mijn voordeel uitgevallen met 4-1. Vanavond een nieuwe vistrip geboekt bij moeders de vrouw. Hierover later meer…..

Nou zeebaarsvissers, kromme toppen allemaal en vis ze!!!

Karel Klaver