Een dagje lepelvissen
De zeebaars is weer in het land en is goed te vangen aan de diverse soorten aas, die ik in eerdere artikelen al heb genoemd. De geep laat zich nog niet zo verleiden en zit op sommige plaatsen nog zo ver van de kant dat ze haast niet te vangen is. Misschien omdat de watertemperatuur nog te laag is.
De makreel wordt wel met grote regelmaat gevangen op de pier en er zijn zelfs vissers bij die er dertig of meer stuks vangen. Maar elke dag is weer anders, wat menig visser wel zal weten.
Vangstrapport: 25 juni 2001.
Lokatie: Pier Hoek van Holland, waterweg-zijde.
Hoogwater: 06.07 uur en 18.39 uur.
Laagwater: 14.15 uur (met agger) en 23.44 uur.
Aas: Silda-lepel (kleur: zilver, 28 gram), Toby-lepel (kleur: geel/groen, 20 gram)
Vangst: drie zeebaarzen van resp. 65, 58, en 53 cm.
Het was weer eens tijd om een hengeltje uit te gooien. Er werd een mooie dag beloofd door het KNMI en er zou weinig wind staan uit N tot NO 3 tot 4. Dat betekende dat er met groot gemak in de waterweg gevist kon worden want je hebt dan wind in de rug.
| |||
|
|
Eenmaal op de pier stonden er genoeg vissers die de hengel al hadden staan. Sommigen hadden al een paar zeebaarsjes bemachtigd. Ik hoorde al rap dat de baars klein van stuk was, scholenbaars zo gezegd. De zeebaars is dan rond de 40 cm groot of kleiner en zwemt nog in scholen. Grotere baarzen zwemmen zelfstandig.
Maar deze berichten mochten de pret niet drukken. Op de stek aangekomen maakte ik twee hengels in orde. Ik speldde de lepel aan en begon te gooien op de plaatsen waar ik een visje verwachtte. Doordat ik de wind in de rug had kon ik makkelijk met een lepel van 28 gram een redelijk verre afstand gooien.
Een uurtje smijtwerk leverde niets op. Ik ging het even aan de zeekant-zijde proberen, tegen de wind in. Na veel geklauter en oppassen geblazen, stond ik dan eindelijk goed om het op deze stek te proberen. Maar ook hier kon ik geen visje verleiden tot bijten.
Dan maar weer terug naar de waterweg-zijde. De eerste gooi belandde in het water. Ik draaide de lijn strak en maakte net twee slagen toen een hevige klap zich aanmeldde. In eerste instantie dacht ik aan een vastloper. Maar daar kwam snel verandering in doordat er nu meerdere bonken op de top te zien waren. Het gevecht kon beginnen.
De vis gaf geen milimeter mee en wilde tegen de stroom in weg zien te komen. Eindelijk, na een aantal minuten, kon ik terrein winnen. De vis kwam langzaam dichterbij. Een zeebaars van redelijk formaat had zich goed in mijn lepel vergist. Toen de vis naar boven kwam kon ik goed zien dat de baars goed was gehaakt. Maar hij moest eerst naar de kant komen en uitgeput worden. Na een vijftal minuten kwam de baars uit zichzelf naar de kant zwemmen en ik kon hem daar houden totdat hij moe werd. Dit was het moment om hem te verschalken, maar tevens het gevaarlijkste moment. De lijn is op dat moment zo kort dat er bijna geen rek meer in zit en verlies van de baars is dan mogelijk door lijnbreuk. De baars zal op dat moment altijd nog een poging wagen om er van tussen te gaan met het aas.
| ||
|
|
 |
Na deze buit van 65 cm spieren weer de vrijheid te hebben gegeven, ging ik mijn nicotine-gehalte aanvullen. De Silda-lepel had zijn werk weer gedaan. Na deze aanvulling ging ik weer met goede moed er tegenaan. Ik liet de lepel echter iets te lang zakken tijdens het afgaande water. Hij liep vast in de algen en niet meer los te krijgen.
De lepel was history en ik moest noodgedwongen een andere pakken. De keuze viel op een lepel die ik in Denemarken had aangeschaft voor het onbenullige bedrag van vijf gulden en is 20 gram zwaar. Maar met deze wind moest dat lukken. De eerste gooi viel netjes in het water en ik begon strak te draaien. Ik had de lepel nog maar vier slagen binnen toen meneer zeebaars hem al van me wilde stelen. Baars nummer twee was al snel aan de oppervlakte. Ik kon hem makkelijk naar de kant begeleiden en hem in een armklem leggen.
De derde baars liet lang op zich wachten maar was wel de moeite waard. Deze baars liet niet met zich sollen en wilde absoluut mijn lepel ontvreemden. Pas toen hij onder de kant was zag ik zo waarlijk zweet op z'n kop zitten. Maar dat mocht niet baten en mijn visdag was geslaagd met deze drie mooie baarzen.
De zeebaars op de foto is een vangst in de Oosterschelde van een paar jaar terug. Deze baars werd verleid door een makreel-plug van Rapala en was 68 cm.
Voor een ieder die het wil proberen: veel geluk en vang ze mannen en vrouwen!